maartenvanvulpen.nl

Afgelopen weekend was ik in Porto met de hele familie en aanhang ter ere van mijn 29ste verjaardag. Nadat ik vorig jaar in Lissabon niet had gelopen, gingen de Lunar Glides dit jaar wel mee. Steven had zijn hardloopschoenen ook bij zich, dus dat beloofde een mooie loop.

Na zaterdag in wat druilerig weer de stad te hebben bekeken, was het zondagochtendvroeg tijd voor een rondje Porto, waarbij we vanuit het centrum van de stad richting de Atlantische Oceaan zouden lopen en dan vervolgens via de Douro terug richting de stad en dan even de berg op rennen om via de hoge ijzeren brug de rivier over te steken. Mooie plannen, maar konden we deze ook gaan waarmaken? Het was te hopen dat de blessure van Steven niet zou opspelen.

Richting de Oceaan

De eerste vraag was natuurlijk of we een beetje onze weg door de stad konden vinden. Dit ging heel erg aardig en al snel liepen we over de vijf kilometer lange weg richting de Oceaan. De huizen varieerden van goedkope flats die meer op instorten stonden tot dure villa’s tot het herkenbare Casa da Musica, dat ontworpen is door Rem Koolhaas. Deze weg liep langs het stadion van Porto, wat midden in de woonwijk Boavista ligt, richting de kust.

Omdat we afgesproken hadden om om half tien weer aan te sluiten bij de rest van de familie besloten we de weg niet helemaal uit te lopen en iets eerder naar links af te buigen om door de woonwijk richting de Oceaan te lopen. Een paar verraderlijke klimmetjes gaven aan dat we echt aan de rand van het vaste land waren aangekomen. De golven kwamen in beeld en we waren een paar stappen verwijderd van de Atlantische Oceaan.

Fotomomentje

Het was tijd om een foto te maken met de golven van de Atlantische Oceaan op de achtergrond. Ondertussen hadden we er een kleine acht kilometer op zitten en het leek nog steeds goed te gaan met Steven zijn geblesseerde rug. We volgden de boulevard richting de monding van de Douro. Hier gingen wij de rivier volgen.

We hadden ons enigszins op de afstand verkeken en besloten daarom niet meer de Douro over te steken, maar aan de stadszijde te blijven. De kant van Vila Nova de Gaya werd niet aangedaan. Dit was maar goed ook, want we gingen het nu al niet redden om om 9.30 uur bij het ontbijt aan te schuiven.

Klimmetje

Vanaf de Douro wachtte ons nog een pittige klim richting het centraal station van Porto. Even lekker tegen de berg op rennen. Steven had in tijden niet zo’n ronde gemaakt, maar het toont wel aan dat hij weer op de goede weg terug is!

Een andere manier om de stad te zien en zeker niet minder geslaagd! Uiteindelijk liepen exact 15,5 kilometer in een kleine anderhalf uur. Een mooie training en een goede manier om aan m’n kilometers voor Roemenië te komen! De volgende keer wil ik echter nog wel de Douro oversteken en dan bij voorkeur een ronde om twee keer onderlangs en twee keer bovenlangs de rivier te passeren. Een mooie manier van heuveltraining en een goede reden om nog eens terug te komen in deze stad die in de zomer ongetwijfeld nog veel meer van zijn schoonheid zal laten zien!

De foto’s van Porto zijn te vinden op Flickr.

Wil je op de hoogte blijven van de laatste berichten op mijn blog? Abonneer je dan op mijn RSS feed.