maartenvanvulpen.nl

Donderdag stond in het teken van presentaties en interactieve workshops. ‘s Ochtends stond ik met collega’s Jan, Taeke, Robert en Bart op de Nationale Uitgeefdag van Mediafacts. Hier verzorgde ik tevens een presentatie over social media: ‘Social media: leren of ermee verdienen?’

‘s Middags kon ik in Leusden tijdens een hei-sessie van een van onze klanten nogmaals op hetzelfde thema ingaan, waarbij dieper werd in gegaan op de case van uitgeefweblog Publishr. Dit leverde interessante discussies en inzichten op, welke voor deze klant hopelijk in 2010 al vruchten af gaan werpen in de vorm van extra business.

Vrijdagochtend was het dan eindelijk tijd voor het bedrijfsuitje naar onbekende bestemming. Om 10 uur vertrokken we naar onze eerste bestemming, het Brabantse Nuenen, dorp van Vincent van Gogh. Hier kwamen we aan bij Traffic Control, waar onder meer slipcursussen worden gegeven. Jan trof hier zijn oude roeimaat Tammo, die na zijn studie in Wageningen ‘verantwoordelijk is voor de catering’. Carrières kunnen soms een onverwachte wending nemen.

Na de lunch werd onze groep in tweeën gedeeld. Wij begonnen met twee uur offroad rijden in oude Suzuki jeeps. Er was een parcours met veel  blubber en hoogteverschillen uitgezet, waar de jeeps aardig moeite mee hadden. Dit vereiste goede stuurmanskunsten en op het juiste moment gas geven.

In de praktijk kwam het er op neer dat iedereen vast is komen te staan, maar ook zonder duwen weer is losgekomen. Een gave ervaring!

Na een korte pauze wisselden de groepen en gingen wij een twee uur durende slipcursus volgen. Na een slaapverwekkend theoriegedeelte, was het gelukkig snel tijd voor de praktijk. Na eerst een aantal noodstops met verschillende snelheden te hebben gemaakt, werd het tijd om uitwijkmanoeuvres te gaan oefenen op een gladde baan. De instructeur riep ‘noodstop’ en gaf een richting aan, waarbij je vervolgens vol in de remmen moest en links of rechts langs het obstakel moest sturen. Dit ging lang niet altijd goed, zeker niet als het stuur te enthousiast werd omgegooid, want dan ga je gewoon rechtdoor.

Na deze reflextraining was het tijd voor het echte slippen. Door het stuur om te gooien en doordat de instructeur aan de handrem trok raakte de auto in de slip, waarna wij deze hier weer uit moesten krijgen. Dit ging vaker fout dan goed en soms tolde de auto wel twee keer om z’n as. Spectaculair, maar ook leerzaam om mee te maken. Hopelijk kom ik niet in zo’n situatie terecht, maar ik weet nu wel een stuk beter wat ik dan moet doen!

Na een drankje te hebben gedaan kregen we de gegevens voor de volgende bestemming. Dit was Maastricht. In Maastricht verbleven we midden in het centrum in het Mabi hotel. Een prima hotel, op kruipafstand van het uitgaansgebied. Na hier te zijn ingecheckt, gingen we door naar de tapasbar van Maastricht, La Bodega, om ons culinair te laten verwennen.

Vier gangen en vele glazen later, was het tijd om het nachtleven van Maastricht te gaan opzoeken. Na enkele kroegen te hebben gezien, kwamen Bart, Vincent en ik in Café Cliniq terecht, wat wat mij betreft toch wel de beste plek in Maastricht is om leuk uit te gaan. Gezellige mensen, leuke muziek en een grote bar. Hier hebben we dan ook het grootste deel van de avond doorgebracht.

Daarna toch nog even op zoek gegaan naar de collega’s die op de startpositie waren blijven hangen. Na enkele hilarische momenten met de lokale bevolking werd het tijd om het hotel weer op te zoeken, om toch de nodige nachtrust te hebben voor de Zevenheuvelenloop.

Na ‘s ochtends redelijk lang in bed te zijn blijven liggen, was het na een goed ontbijt in het hotel tijd voor een cappuccino op het Vrijthof. Hierna werd de locatie voor het middagprogramma bekend gemaakt. Dit was Valkenburg aan de Geul. Spannend, wat zouden we hier gaan doen? De laatste keer dat ik hier was, was in april voor de Amstel Gold Race.

Uiteindelijk bleek er zeker een fietselement in het programma terug te komen. 40 meter onder de grond gingen we mountainbiken in de mergelgrotten van de Sibbergroeve. Door de smalle en lage gangen van het 70 kilometer lange gangenstelsel hebben we anderhalf uur gebiked. Erg gaaf, omdat je maar weinig ziet en er veel bochten en nauwe gangen in de grotten zitten.

Het is dan ook niet moeilijk om iemand kwijt te raken. Bart, Taeke en ik deden goed ons best om gids Kevin flink op te jagen door het tempo continue op te voeren. Dit resulteerde regelmatig in breuken en een keer was zelfs het grootste deel van de groep ‘verdwenen’. Sorry Kevin!

Nadat we bezweet weer 139 treden omhoog waren geklommen, werd het tijd om langzaamaan een einde te maken aan een zeer geslaagd bedrijfsuitje! En hoe sluit je beter af dan met een stuk Limburgse vlaai?! Het was jammer dat niet alle collega’s aanwezig konden zijn, vanwege persoonlijke omstandigheden of ziekte. Proud to be part of the Liones team!