maartenvanvulpen.nl

Zaterdag stond in het teken van de 12 uurs estafette van Den Haag. ‘s Ochtends om iets over zeven uur moest ik al in Utrecht zijn om samen Falco naar de atletiekbaan aan de Laan van Poot te reizen. Ondanks de afsluiting van de A12 verliep de reis voorspoedig. We zagen onderweg Petra en Daniëlle al rijden en vlak voor de baan kwamen ook Martine tegen. Allemaal webloggers onderweg naar Den Haag.

Bij de baan was Ronald al druk bezig om de tent op te zetten, samen met Fred, Koen, Juriaan, Ron en Tiny. Al snel kwamen de meeste andere lopers van de Lightning Runners, Driem Tiem 1 en Driem Tiem 2 er aan. Een hoop bekende gezichten van eerdere ontmoetingen, maar ook voor mij nieuwe gezichten.

De klok liep ondertussen door richting negen uur en nog snel werden er een aantal teamfoto’s gemaakt. De samenstelling van de teams staat bij Ron op de site, dus ik zal die hier niet nogmaals gaan noemen. Voor ons team, de Lightning Runners, ging Koen als eerste van start. Toen Jan, onze tweede loper, van start ging, lagen we al op kop. Nadat Falco en Juriaan hadden gelopen, was het mijn beurt om van start te gaan en kennis te maken met het rondje van 1858 meter rondom de Laan van Poot.

Na een halve ronde over de atletiekbaan, werd het asfalt opgezocht en werd via de Laan van Poot richting de duinen gelopen. De weg en het pad door het bos liepen licht omhoog. Net voor het kilometerpunt begon de daling en kon lekker versneld worden richting de Laan van Poot. Via het asfalt weer terug naar de atletiekbaan en hier de laatste halve ronde lopen, om Ronald te lanceren.

Het klinkt zeer eenvoudig, en eigenlijk is dat het ook wel. Zo’n 7 minuten hardlopen en vervolgens ruim een half uur relaxen, om dan weer fris aan de start te staan. Het relaxen gebeurde in het basiskamp van de Lightning Runners en beide Driem Tiems. Gezellig bijkletsen en wat eten en drinken.

De wissels verliepen binnen ons team zonder problemen. Iedereen was zeer gretig en wilde hier geen tijd laten liggen. Bij andere teams zagen we dit regelmatig fout gaan, wat soms wel lachwekkende situaties opleverde. Ieder uur was er bij het wedstrijdsecretariaat ook een tussenstand beschikbaar, die steeds met groot enthousiasme werd ontvangen in het basiskamp.

De voorsprong van ons team op de nummer, RTC Duursport, liep langzaam steeds verder uit, met een ruime kilometer per uur. De beide Driem Tiems ontliepen elkaar niet veel en waren ook nog met enkele andere teams in een spannende strijd verwikkeld.

Tussen 4 en 5 uur was het even afzien. De vermoeidheid begon duidelijk toe te slaan. Toch was het belangrijk om gefocust te blijven op de prestatie. Door de motivatie van special guest Geert kwam ik dit uurtje ook door en was het nog vier uurtjes aftellen. Dat we de voorsprong praktisch niet meer uit handen konden geven was duidelijk, maar toch gingen we in hoog tempo door.

Even over half negen, vlak voor ik mijn laatste ronde startte, stonden daar plotseling mijn ouders. Die had ik hier niet verwacht. Mijn zus moest een beslissingswedstrijd in Nijmegen spelen, waar zij gingen kijken. Uiteindelijk hadden ze besloten om ‘even’ door te rijden naar Den Haag. Erg leuk! En precies op tijd om mijn laatste ronde te zien. Als team hadden we er ondertussen al honderd ronden op zitten.

Toen het negen uur ‘s avonds was, had team Lightning Runners er 102 rondes en 504 en 80 centimeter op zitten. Met elkaar liepen we naar Koen toe, die in de laatste ruime minuut nog de laatste meters had gelopen. Iedereen liep 17 ronden, wat bij elkaar een kleine 32 kilometer maakt. En geweldige prestatie en we lagen hiermee zo’n 18 kilometer voor op de nummer twee!

Na een welverdiend bord pasta was het tijd voor de prijsuitreiking en de groepsfoto’s. De beker heeft een mooie plaats naast die van de PlasPoelPolder Classic gekregen.

Vanwege het enorme aantal aanwezige fotografen heb ik mijn toestel maar in de tas gehouden. De plaatjes vind je bij Ronald, Fred, Juriaan, Ron, Hans en John.